kimse merak etmesin

zamanları aşan bir yazı / çocukluğum...FEK

...

"Kimse merak etmesin... sabaha kadar yazacağım. yavaş yavaş..

Saat 01.12, 17 Ağustos 2002

Ve ben yazıyorum belli belirsiz vuruşlarla... bir yanda anıtın oradaki kızlar –ki beni sürekli arıyorlar- fonda İlhan İrem –genelde Koridor çalar- devam ediyoruz...

Konu ne nerede nasıl niçin vesaire vesaire tartışılır elbet... tartışılmalı da zaten.. ama konu? Konu ne olmalı, ne bitmeli veya ne içermeli ne anlatmalı insanlara. Ben ne anlamalıyım... karmakarışık ezgiler gelebilir mi bir araya... hepsi soru... soru.....

Yanıtlar nerede? Gül kokulu çeyiz sandığının içinde olacak değil ya..

“Hani olur ya bir ara sevmek tutar seni...

  Bilir misin aşk denen o uzun bilmeceyi...

  Hani olur ya bir ara ağlamak tutar seni..

  Bilir misin ayrılık denen o düzmeceyi...”

Hala yazıyorum... fonda yemen türküsü.. saat ilerliyor! Çağla çaldırıyor... usul usul..  açmadım telefonu.. açmak istemeyişimden herhalde...

.............

şarkılar hala yankılanıyor kulaklarımda.. ve birden erkin koray başladı....... anma arkadaş....

anmak? Veya anmamak? İşte bütün mesele bu... deprem... anmak veya anmamak...

“Yeraltından fısıltılar geliyor, fısıltılar kime ninni söylüyor?”

bence bütün mesele bundan ibaret.....

şeriat uğruna yozlaştırdığımız şeylere dönüş... hayat; pencereden bakınca ne kadar güzel...

ben hala konuyu bir türlü bulamadım ne yazacak.... belki de konu her şeydir... yoksa her şey mi konu? İkisinin de doğru olma ihtimali mevcut... nereden baksanız felaket hani!!!

Felaket dedim de aklıma geldi... felaket insana zarar verir... yani insan felaketlere karşı hazırlıklıysa zaten felaket, felaket olmaz... O zaman;

                               FELAKETLERİ YARATAN BİZ MİYİZ?

.......

Bazen en kolay sorular bile yanıtsız bırakılırmış... Belki bu soru da böyle bir soruydu... ama yanıtı çok mu kolay...

Annemler yattılar... benim yazdığımın farkında değiller herhalde... farkında olsalar kim bilir ne kızarlardı! Eee... ben olsam ben kızarım yani... ne bu efendim... gecenin herhangi bir yarısı  yazı yazmak konusu belli belirsiz. Olur mu hiç?

Bal gibi olur efendim..........

Ayrılanlar İçin çalıyor... Ne garip çalan şarkılar deprem sonrasıyla ilgili...

Giden gelmiyor....

Anma arkadaş...

Ayrılanlar için....    –ben seçmedim müzikleri, tesadüfen geldi....-

Deprem! Ne tatlı bir sözcük.. kimine masal, kimine korku filmi.... hepimizi içine çeken bir akım.... jeoloji ve jeoterminoloji gibi abuk şeylere kafa yoracak değilim... en azından bu işi uzmanlarında bırakıyorum...

-ağır yazdığımı farkettim, hızlanmalıyım-

ne çalıyor biliyor musunuz? Sürgün gibi masallarda...................

Deprem bir masal bence de içinde sürgünüyle...

Sizi cehennemin tam ortasına da bırakabilir.

Ya da kendinizi meleklerin kanatlarında bulursunuz....

Belki de kararmış dünyada yaşamaya devam edersiniz...

Ben ikincisini tercih ederim... Eren öğretmenimin tercih ettiği gibi....

Hoppala nereden çıktı şimdi bu? Ne güzel yazıyorduk gecenin herhangi bir yarısı... oldu mu şimdi bu..

Gözünde yaşlarla başladı... Bana söylüyor uzaktan Eren öğretmenim... ta uzaklardan yankılanıyor... çok iyi duyuyorum... Merak etme bir zaman sonra meleklerin de ötesinde buluşacağız seninle...

Kainatın herhangi bir derinliğinde.....

Ne bekliyorum ben....ve her şey düşünceye dönüşüyor... Yol geçen hanı çalıyorum... bu gün herşey ama herşey deprem için herhalde... 17 Ağustos 1999 için......

Biraz sonra 3 sene önce.............

Herkes anıtın orada toplanıyormuş... ben ise gidemedim ve şimdi burada daha konusunu bile doğru düzgün belirleyemediğim bir yazı yazıyorum... neden sormayın işte... konu gibi; bilmiyorum.... ve bir gün bilmediğim şeylerin sayısı o kadar fazla olacak ki... bilmediğimi bileceğim... işte bu çok önemli bence; BİLEMEDİĞİNİ BİLMEK....

Bilmediğimiz şeylere el atmakta üstümüze yok ki...

Bir şey fark ettim.. artık eskisi gibi cart curt çaldırmıyorlar... bana olan ilgileri mi azaldı acaba? Benim daha doğru dürüst bir kız arkadaşım bile yok ki!!!

Ölümler başladı!!!!!

“Ölümler çıplak gelir, geceyi indirir yavaş yavaş gözlerine...”

hepsi tesadüf , hepsi rastlantı.... bir ben eskidim artık... ne olduğum belli....

ne bir mucize... hareket!!!!

Saat 2’yi biraz geçiyor biliyor musun...

Ve kahrolası ben.... konu hâlâ yok ortada.. lanet olsun depreme! Ne yani sen olmasan ben bu gece niye yazı yazayım ki.... Eren öğretmeni benden uzaklaştırdığını mı sanıyorsun... .

-          Kol düğmeleri-... bizim gibi ayrılırlar... kırk bin kusür insan

Ve sayamadığım daha niceleri.... hepimiz ayrıldık... kol düğmeleri gibi... birimiz hariç!!!

Ben hâlâ yanındayım öğretmenim... sabaha kadar da ayrılmaya niyetim yok... bizi ayırmaya çalışan o deprem denen iblis merak etmesin de....

Felaketi yaratan insanlardır.... belki de depremin de suçlusu.....

Evet evet.. depremin tek suçlusu var... o da benim.... ay buradan kıpkırmızı gözüküyor... tıpkı deprem gecesinde olduğu gibi....

Ay Tozları başladı.........

Şarkılar çok ritmik... belli niye “Okşa” ve ya “Kasanova” yerine İlhan İrem, Barış Manço çaldığı.... Bu gece sevenlerin, severek ayrılanların gecesi de ondan...

Bu gece lailaların ilhan mansızların playboyların gecesi değil...... Bu gece ikimizin Eren öğretmenim.. sadece ikimizin..... diğerleri kendi dünyalarında mutlu olsunlar... bizim dünyamız yan yana içiçe....

Hay Allah.. Unutamadım başladı....

Haklısınız eğer her şarkıya böyle paragraf paragraf  yorum yazacaksam.. işin baştan cıkı çıkar...

En iyisi biz başa dönüp konu arayalım... konusuz yazı bazen sıkıntı doğurabiliryor...

Tıpkı bu yazıda olduğu gibi.... of of....

Hep böyle mi devam edecek.. konu ara ara  ara ara ara ...........

Yanyana nokta koymaktan sıkıldığımı söylemek isterim....

Hayır! Uykuya yenik düşeceğimi de zannetmiyorum..... kimseye kırgın değilim... bu nereden çıktı...

Bakın anlatayım.. efendim ben bir insana küserek veya darılarak,kırılarak onu ve kendimi zorlamam... ne hata yaparsa yapsın ona kucak açarım.. daima açık bir kapı olmalı bence... nereye doğru onu sonra tartışırız efendim.....

-efendim sözcüğünü de çok kullanıyorum....- siz de farketmişsinizdir....

........

bekliyorum.. 03.02yi.....  yanıt yok!!!!

Son 10 dakika.... bilmiyorum bir şey kararıyor içimde... dipsiz kuyulara düşüyorum......

Bu son on dakikada son serzenişlerimizi yapalım artık.. ancak bir sorun var kime serzenişte bulunacağız? Devlet adamlarına mı? Depreme mi? Buna da kara vermemiz gerektiği inancındayım...

Konuyu buldum..... ama onu sonra konuşuruz... biz işimize bakalım..!

Kızlar yeniden çaldırmaya başladı... yıldönümü yaklaşıyor....

                Belki ayrılışın da simgesel ifadesi belirliyoruz...

Yine mi ayrılacağız Eren öğretmenimle..  yine karanlık bir 17 ağustos sabaha karşı buluşmak üzere.....

Romans çalıyor.... sanki elele tutuşuyoruz seninle....Eren öğretmenim....

..... az kaldı

ve deprem başlıyor.....

.... sadece 45 saniye çok kısa....

ve bitiyor..

BİTTİ....

Neredesin? Yine gittin değil mi ? ne yapalım bir sene daha bekleyeceğiz... ama merak etme.. ben seneye yine burada olacağım... her zaman ki gibi... yine oturup konuşacağız....

Güle güle mi demeliyim.....

En iyisi... hoşça kal....

Görüşmek üzere....

 “saat 03.05 ve ben hala yazıyorum.... konuyu buldum sonunda.. konu aslında.......”